අසිහියෙන් ඇවිද අකුල් වල පා පැටලි පැටලී
ගමනාන්තය කොහෙදැයි නොදැන උන් බැවිනී
අතින් ඇද නවතාන , මග හසර කියා දුන් නොසැලී
මගේ ඉසිවර මළුව ඔබම බව ඉතින් මම කියමී
-
.jpg)
මෙතෙක් කල් වලාකුළු තද කරන් හිටි කඳූලු දියාරුව වැහි බින්දු ලෙසින් කොළඹට හැලෙයි අව් රශ්මියට හසුව ඉරුවරද දරා හිටි ගොඩනැගිලි හිස් මුදුන් ඉන් ද... -
.jpg)
හෙමින් පියවර තියා ඇවිත් හිත් කුටියට නළල ඉඹ, තුරුළු කරගෙන මාව පපුවට ඉතින් ආදරේ බව කිව්වාට ඔබ මට ස්තුති කන්දකී සමන් ගිර තරමට.... කවිහිතක... -
මගේ හද දූපතෙහි, එහේ මෙහේ යන දුම්රියක, හැපී සිය දිවි නසාගත් පැතුමක්ය, එක සවසක! මගේ සඳ අගනුවරට, පායන දිනෙක, රැයකට සීතල ම සඳ සෘතුවක තෙමී ...
No comments:
Post a Comment